27 سپتامبر 2014 - شعر    ۱ دیدگاه

استعاره۲

دانه دانه می‌آید

بی‌دریغ

و لحن حضورش

ریشه‌های خاک را سبز می‌کند

و استعاره‌ی نامش

زبان پرسه‌هاست

بر کرامت تنهایی

۱ دیدگاه

  • عالیست

ارسال دیدگاه