‏آری حکمی سزاوار است
برگذشتن از خطوط خیابان
از تقاطع چهارراه‌ها
زیر شلاق باران که یک‌نفس فرود می‌آید
از چراغ‌های سرخ توقف
تا رگ‌هامان انباشته‌ی شعری تازه شود
و رویا‌ها
امید سبز شدن را
در دست‌های دوباره برویانند

چرا که رویامان
بوسه‌هایی تازه‌اند
بر زخم‌هایی کهنه

‏چرا که انار شکسته‌ی دی
با یاقوت کلماتش
لبخندی‌ست رنگین
بر روشنی هزار راه

امشب
راز دست‌های تو را از دوردست
با جاده‌های این شهر مضطرب
پیوند می‌زنم
با دست‌هایم
روی گوشه‌ی تازه‌ی آواز مشترک
در خاطره‌ی دوباره‌ی گاز اشک‌آور
که چشمم را در هیاهوی صداها/ اکنون
اشک‌آلود کرده است…

در دوردست تنهایی

تبعید گشته‌ایم

با درد بی‌گناهی‌مان

گویی که شوق آمدن کسی

تنها در ازدحام خیال بود…

از کتاب جدید من((بن‌بست‌ها و تعلیق)) که اگر از معبر

بن‌بست به سلامت عبور کند، به زودی منشر می‌شود.

در فراشد نوشتن، آنچه را که از تجربه‌ی خواندن متغیر-به

علت ویژگی‌های نامتعین خواندن- اندوخته‌ایم، در گستره‌ی

بی‌پایان تخیل، خلق و اجرا می‌کنیم!

بعد از این روند، یک متن ادبی در شاکله‌ای منسجم آفریده

می‌شود.

ذهن‌های شورمند وقتی که در کنش خواندن، متن را با خود

منطبق می‌کنند-اتفاقی که در ادبیات می‌افتد- در حقیقت

در شماری از امکانات هیتی، خود را می‌یابند.

زیبایی نام دیگر فروتنی‌های توست

سکوتی پنهان پشت شکوهت

و نجوای شبانه‌ای

که آن‌سوی صدایت

بغض کرده است

در جان تو

طغیان همه‌ی دریاهاست

و در رویای من

دونده‌ای عاشق

تا بر کرانه‌ی آغوشت

پهلو گیرد

میان من و اکنون

چیزی از توست

که لحظه‌ها را متبلور می‌کند

و لحظه‌ی اکنون

ابدیتی‌ست در تبلور دنیایت

و من

پرده را کنار که می‌کشم

عریانی لبخندت

دریچه‌ای می‌گشاید

بر زلزله‌ی روح‌ات

که سرشار از زنبق زیبایی‌ست

و شعر

گذشتن از لابه‌لای مبهم دوردست‌هاست

و طرح بکر فضاها

در فرسخ‌های بی‌نهایت زیبایی

با گام‌های دخترانگی

به وقت عبور

در این لحظه‌های قفس

هوا شکل زیبای نفس‌های زندگی‌ست

وقتی که او شکل نفس‌های شعر می‌شود

در هیات خیال نگاه‌هاش

در ارمغان پنهان دست‌هاش

آدرنو متفکر آلمانی زمانی گفته بود که چطور می‌شود بعد از

آشوویتس شعر سرود.

اما با این همه در برابر گور ایستادن و در سکوت گریستن،ریال،

((شعر)) آیا التیامی بر دردهای عمیق بشری نیست؟!

جنگ است و

آدم‌ها به راحتی ذبح می‌شوند

تا روایت حاکمان

بی‌شکوه نماند

و هزار و یک شب روزمرگی‌ها

رونقی دوباره بگیرد

جنگ است آری

و من در سکوت خود

باید گم شوم

و کلام خودم را

در بوسه‌ای برای تو پست کنم

تا سطرهای نانوشته‌ی مرا

رمزگشایی کنی

جنگ است ((رضا براهنی))

به خاطر می‌آوری ((اسماعیل)) را

که خوانده بود:

-ای آفریدگار

ما را زگیر و دار نگهدار…

و تو نوشته بودی

-مرده باد شاعری که راز نیزه و خون را نداند!

زنده باشی تو که راز سنگر و ستاره را می‌دانستی!

جنگ است دیگر

و من در کنج خاورمیانه نشسته

هر شب

به ساز آسمان پر ستاره می‌نگرم

که می‌نوازد

قطعه

قطعه

مارش بی‌شکوه قلب مردم این خاک را

جنگ است

چرا که باید نفتکش‌ها پر شوند

تا چرخ حاکمان جهان بچرخد

و چلچراغ کاخ‌های‌شان روشن بماند

و من

در جنون کلمات و شب‌های دوزخم

قصه ببافم

تا هزار و یک شب‌شان

همیشه زنده بماند

جنگ است دیگر

و نا امیدانه

راه خلوت خود را پی می‌گیرم

بی‌نام و بی‌نشان

همچون جسدهای بی‌هویت این جنگ

با ازدحام قبرهای بی‌نشان

در تصویر دست‌های عاشقی

که رویای مرا ورق می‌زند

از دوردست!

گناه ما چه بود

که پنجره را باز می‌کردیم

به نیمه شبان

تا آسمان با تنهایی‌مان خو گیرد

که هوای تازه بیاید

تا نسیم

با عطر خیال معشوقه

بغض‌های ما را فرو نشاند

ولی نمی‌دانستیم

به جای ماه

نفیر موشک شبانه است

که از لحظه‌های ما

خاطره می‌سازد

و آسمان

پر از مرگ می‌شود

و زمین

سوگوار زندگی