شعر 
بدون دیدگاه آن که مغروق آبهاست
احساس آینه را میداند
و رویش جوانهها را
که از کدام ریشه برمیخیزد
آن که از صاعقه میآموزد
کلماتش منظومهی بلند زندگیست
در گام روشن عاشقی
و رفتگان روزگار
در آذرخش صدایش
ققنوسهای رهاییاند در کدورت خاک
که هر سپیدهدم
با عشق تازهای
دوباره خلق میشوند
شعر بدون دیدگاه دل سپرده بودم
به تبسم فروتنانهی این مردم
دریغا که گم مانده است اکنون
همین لبخندهای ساده و
درودهای بیچشمداشت
و شاخهی نیلوفری
که زمزمهاش
مهربانی بود و
ردّ دوستداشتن
گویی که در وقت مرگ
روی خاک سرد
انسان به جز تاسفی نبود
شعر بدون دیدگاه چه بگویم
میان خطوط شعلهوری
که نظم شاخههای جوان را
در فصل عاشقی
آشفته کرده است
از ضلع رنگین آرزو
بر آستان تو ایستادهام/ اگر چه غمگین
چشمم به اتفاقهای پیاپی
و واژههای لرزان
که پُر میشوند
از ترسهای ناهمگون
و منظرهی مبهم راه
که شکل قدمها را
در تمام جهات
مخدوش میکند
شعر بدون دیدگاه وقتی که جنگ
وقتی گلوله
زبان اقتدار حیات است
سیارهی زمین
چه بیپناه میشود
آنگه که حرفها
نگاهها
در روح ساکنان خاک
با زخم تازیانههای پیاپی
مجروح میشود
آه/ ای آبهای راکد غمگین
ای مرزهای پر توهم نومیدی
بر قلعههای آواز من/ هنوز
نفس میکشد
پرچم امید عاشقی
شعر بدون دیدگاه آری حکمی سزاوار است
برگذشتن از خطوط خیابان
از تقاطع چهارراهها
زیر شلاق باران که یکنفس فرود میآید
از چراغهای سرخ توقف
تا رگهامان انباشتهی شعری تازه شود
و رویاها
امید سبز شدن را
در دستهای دوباره برویانند
چرا که رویامان
بوسههایی تازهاند
بر زخمهایی کهنه
چرا که انار شکستهی دی
با یاقوت کلماتش
لبخندیست رنگین
بر روشنی هزار راه
امشب
راز دستهای تو را از دوردست
با جادههای این شهر مضطرب
پیوند میزنم
با دستهایم
روی گوشهی تازهی آواز مشترک
در خاطرهی دوبارهی گاز اشکآور
که چشمم را در هیاهوی صداها/ اکنون
اشکآلود کرده است…
شعر بدون دیدگاه زیبایی نام دیگر فروتنیهای توست
سکوتی پنهان پشت شکوهت
و نجوای شبانهای
که آنسوی صدایت
بغض کرده است
در جان تو
طغیان همهی دریاهاست
و در رویای من
دوندهای عاشق
تا بر کرانهی آغوشت
پهلو گیرد
شعر بدون دیدگاه میان من و اکنون
چیزی از توست
که لحظهها را متبلور میکند
و لحظهی اکنون
ابدیتیست در تبلور دنیایت
و من
پرده را کنار که میکشم
عریانی لبخندت
دریچهای میگشاید
بر زلزلهی روحات
که سرشار از زنبق زیباییست
شعر بدون دیدگاه و شعر
گذشتن از لابهلای مبهم دوردستهاست
و طرح بکر فضاها
در فرسخهای بینهایت زیبایی
با گامهای دخترانگی
به وقت عبور
در این لحظههای قفس
هوا شکل زیبای نفسهای زندگیست
وقتی که او شکل نفسهای شعر میشود
در هیات خیال نگاههاش
در ارمغان پنهان دستهاش
شعر بدون دیدگاه جنگ است و
آدمها به راحتی ذبح میشوند
تا روایت حاکمان
بیشکوه نماند
و هزار و یک شب روزمرگیها
رونقی دوباره بگیرد
جنگ است آری
و من در سکوت خود
باید گم شوم
و کلام خودم را
در بوسهای برای تو پست کنم
تا سطرهای نانوشتهی مرا
رمزگشایی کنی
جنگ است ((رضا براهنی))
به خاطر میآوری ((اسماعیل)) را
که خوانده بود:
-ای آفریدگار
ما را زگیر و دار نگهدار…
و تو نوشته بودی
-مرده باد شاعری که راز نیزه و خون را نداند!
زنده باشی تو که راز سنگر و ستاره را میدانستی!
جنگ است دیگر
و من در کنج خاورمیانه نشسته
هر شب
به ساز آسمان پر ستاره مینگرم
که مینوازد
قطعه
قطعه
مارش بیشکوه قلب مردم این خاک را
جنگ است
چرا که باید نفتکشها پر شوند
تا چرخ حاکمان جهان بچرخد
و چلچراغ کاخهایشان روشن بماند
و من
در جنون کلمات و شبهای دوزخم
قصه ببافم
تا هزار و یک شبشان
همیشه زنده بماند
جنگ است دیگر
و نا امیدانه
راه خلوت خود را پی میگیرم
بینام و بینشان
همچون جسدهای بیهویت این جنگ
با ازدحام قبرهای بینشان
در تصویر دستهای عاشقی
که رویای مرا ورق میزند
از دوردست!
شعر بدون دیدگاه گناه ما چه بود
که پنجره را باز میکردیم
به نیمه شبان
تا آسمان با تنهاییمان خو گیرد
که هوای تازه بیاید
تا نسیم
با عطر خیال معشوقه
بغضهای ما را فرو نشاند
ولی نمیدانستیم
به جای ماه
نفیر موشک شبانه است
که از لحظههای ما
خاطره میسازد
و آسمان
پر از مرگ میشود
و زمین
سوگوار زندگی