‏وقتی که جنگ
وقتی گلوله
زبان اقتدار حیات است
سیاره‌ی زمین
چه بی‌پناه می‌شود
آنگه که حرف‌ها
نگاه‌ها
در روح ساکنان خاک
با زخم تازیانه‌های پیاپی
مجروح می‌شود

آه/ ای آب‌های راکد غمگین
ای مرزهای پر توهم نومیدی
بر قلعه‌های آواز من/ هنوز
نفس می‌کشد
پرچم امید عاشقی