‏دل سپرده‌ بودم
به تبسم فروتنانه‌ی این مردم
دریغا که گم مانده است اکنون
همین لبخند‌های ساده و
درودهای بی‌چشم‌داشت
و شاخه‌ی نیلوفری
که زمزمه‌اش
مهربانی بود و
ردّ دوست‌داشتن

گویی که در وقت مرگ
روی خاک سرد
انسان به جز تاسفی نبود