گناه ما چه بود

که پنجره را باز می‌کردیم

به نیمه شبان

تا آسمان با تنهایی‌مان خو گیرد

که هوای تازه بیاید

تا نسیم

با عطر خیال معشوقه

بغض‌های ما را فرو نشاند

ولی نمی‌دانستیم

به جای ماه

نفیر موشک شبانه است

که از لحظه‌های ما

خاطره می‌سازد

و آسمان

پر از مرگ می‌شود

و زمین

سوگوار زندگی