شب

کش می‌آید

بر اعصاب کند ثانیه‌ها

کلافه از فاصله ها

که زخم می‌زنند

حافظه را

به ایوان می‌کشم

باران می‌آید

و کلمات

بر گلوی کودکی‌هایم

نفس می‌کشند

غروب

از معبر آذر

دلواپسی‌های مرا

در انگشتان مه‌آلود شاخه‌ها

رکعتی به دعا

عقربه می‌چرخاند

و آسمان

در برگ آخر تقدیر

بارانی می شود

با دهان تو می‌خوانم

روی سینه‌ی دریا

و ماهی‌ها

بر خاطرم می‌شورند

به کلامی/ پروانه‌ها

از سطرهایم

بال می‌گشایند

فصل پنجم

دنیا

از لب‌های باران

سر می‌خورد

برای نلسون ماندلا

مخولوی شهیر

هوای سوزان خاطره ها

و نفرتی

که پشت میله‌های عمودی

به جاگذاشتی

برشانه‌ات

 پرنده‌ی غمگینی ست

 که نت‌هایش

 از معبردست‌های سیاهان

 روایت می‌شود

وآزادی

 حنجره‌ی بی‌قرار شاعران جهان است

 در چارسوی بیداد

خاموشی نگاهت مخولو

 افق روشن چشم‌های ماست

 در سطرهای منتظر

باران

بر صدایم رخنه می کند

و شب

آواز معطل حنجره ها را

سان می بیند

بر سکوت کودک این دست ها / می گذرند

لب های بی رمقی

کوچه به کوچه

پنجره

به پنجره

شکل سکوت

قد می کشند/ کلمات

و حنجره ام

از کوچه پسکوچه های جهان

قناعت خاموشی را

در چشم هامان

شعله می دواند

غروب/ چنین که

بر پنجره ها می نشیند

آزادی

گلوی کدام سرود را

تر می کند

لرزش بی تخفیف سکوت

بر قوس لب ها

و کلمات

که ارابه ی بی قراری شان

از مهتابی

به کوچه

فصل های مکرری ست

با نت های بی فاصله

بر غروب بی تازیانه ی مهر

لبخندها را

زیر پوست می دوانیم

و با قاب شکسته تر از تصویر

در کوچه سرک می کشیم

لب های خمیده بر سکوت و

زانوهایی

که بر زاری ها

چمباتمه بستند

چیزی در چار جانب

غیبت دست ها را

بر حنجره ها

زاویه می بندد

وقتی کلمات

از سکوتم نردبان می شود

و خاکسترم

از دهان های شعله شعله

افروخته می شوند

بازی همین است

میدان های

با هوی و های که قاطی می شوند

و سنگ ها

که خون بر تشنگی شان

خم می شود

و بازی می شود

روز

از سر و کول شب

آفتاب می زند

روی شانه های

همین صلیب ها

یک اتفاق بی مرز

در پرت ترین حواس جهان

و پائیز

که از شعبده ی نگاهت

بر چله ی رنگین کمانش

شعله می کشد