شب

کش می‌آید

بر اعصاب کند ثانیه‌ها

کلافه از فاصله ها

که زخم می‌زنند

حافظه را

به ایوان می‌کشم

باران می‌آید

و کلمات

بر گلوی کودکی‌هایم

نفس می‌کشند