رفتگران بی‌امید

آری

نخستین سرودخوان بهارند

که به بامداد

کوچه پسکوچه‌های خواب‌های سحرگاهی را

معطر می‌کنند

رفتگران رنج

در فصل‌های مداوم سکوت و زخم

با خطوط درهم آرزوها

که تاریخ نانوشته‌ی حادثه‌ها را

رنگین می‌کنند