نوشته ها 
بدون دیدگاه لائودت دومینیوم موتسارت، که یکی از مهمترین قطعههای موتسارت
است، چنان نیروی تسلیبخشی در خود نهفته دارد که احساسات و
عواطف هر شنوندهی با ایمان یا بی ایمان را برانگیخته و تحت تاثیر
لحن روان و ملودی زیبایش قرار میدهد.
یک آریا برای سوپرانوی سولو، که متن آن برگرفته از مزامیر(مزمور۱۱۷)
کتاب مقدس است و پرتو نیایش نورانی آن، جان مخاطب را در سیطرهی
گرمابخش خود میگیرد.
در طول سالیان متمادی هر گاه به این اثر ژرف رجوع کردم، رخنهی
لحن روان و تسکیندهندهی آن، تمام وجود مرا احاطه کرد.
سادگی و وقار این قطعه آیینی- که موومان پنجم یک اثر است- که
منِشی درونگرا و آرامشبخش دارد، بدون هر گونه جلوهگری ویژه،
با مرکزیت آواز و ملودی، اثر را به جاودانگی میرساند.
و لحن روحانی و کمنظیر “باربارا هندریکس” خوانندهی سوپرانو
نیز تاکیدی دوباره است بر جاودانگی ملودی ناب این اثر بزرگ
ولفگانگ آمادهئوس موتسارت!