زیباترین آغوش جهان
وقتی که مرگ
از پنجره
در حسادتی طولانی
بر شانه ات می نگرد

خاموش می شوی
و دریا
بر چشم ها مان / می نشیند

تبعیدی رویای ام
و عشق / گویی
خاطره ای ست
تا انگشت های نمناکم
چهار فصل را
در حجم بی قرارش
تاراج کند

رها می شوم
با گیسوانی پریشیده
در خش خش پائیز
که عطر موزون حنجره ام را
در ارتفاع آسمان
می گسترد

بر دهانم
زخمی ست
که عصرهای به راه مانده
در شکوه خاموش شان
پایکوبی می کنند

این بیابان
به کدام جاده ی دلفریب
نگاه مرا
زینت می دهد

به صدای پرندگان
بال می گشایی
بر پیشانی ماهی ها / اما
خطوط ناوگان ات
اندوه آب را
سرخ/ مویه می کند

حافظه ی جهان
از گلوله های کینه
باد کرده است
و چشم های کودکان مان
اشک به اشک
کشتی هاتان را
به رویا می برند

خاورمیانه
و معبر تاریک آرزوها
که بر نگاه مان می پاشد

.

ترجمه ی انگلیسی شعری از من که چند وقت پیش از سوی خانم دکتر فرشته وزیری نسب Fereshteh Vaziriمنتشر گردیده بود ، اکنون به زبان فرانسه از طرف خانم فاطمه روحی Fatemeh Roohi عزیز که خود به جد شاعری نو اندیش و … هستند ، ترجمه گردیده ، که من همینجا سپاس و قدردانی خود را از زحمت ایشان اعلام می کنم:

Lorsque l’hiver se noie dans souhaits
Toute la mémoire ne passera pas par nos rêves
IL n’ya pas de route qui veut les oiseaux volent sur la
Même un mot magique ne sera pas allumer une lumière
pour la mort de cette allée

Fatemeh Roohi

به رویا که می رسد
زمستان
نه خاطره ای
از آوازمان می گذرد
نه جاده ای
به پرواز پرندگان
دل می دهد

هیچ وردی حتی
بر غروب این کوچه
چراغی
روشن نمی کند

ترجمه شعری از من توسط مترجم دکتر فرشته وزیری :

When the winter reaches(prevails) the dreams
Neither a memory goes through our songs
Nor a path
Dedicates itself to the flight of birds
No magical incantation
Sheds light
On the sunset
Of this alley

Fereshteh Vaziri

به رویا که می رسد
زمستان
نه خاطره ای
از آوازمان می گذرد
نه جاده ای
به پرواز پرندگان
دل می دهد

هیچ وردی حتی
بر غروب این کوچه
چراغی
روشن نمی کند

حرف ها که نابینا نمی شوند
راه می روند
در سکوت پر حیرت شان
و نام تو را
به باغ ها می بخشند
به کوچه ها و
خیابان ها

کلمات
در نفیر خاموش شان
جوانه می زنند

مانده ام با ریزش بی دغدغه ی جمعه و
بی حوصله گی های خاموش

زیر لب زمزمه می کنیم
کبودی های نشسته بر حنجره را
مگر
عبور نسیمی
در این میان
التیام سکوت مان باشد

انگشت به انگشت
سایه به سایه
قدم
به قدم

دیری ست / تا صدایت
در جانم
شکل دیگر فریاد است

از دقایق کوچه ها
بالا می زنم
و سطرهایم
پس پلک های پنجره ها
ذخیره می شود

شب است و
تا مهتابی / هنوز
سرودی در عقربه ها
درد می کشد

چادری خاموش
روی نگاهم
و سکوتی خاکستری
بر لبانم می پاشی

تپش های این همه خیابان
که از تقاطع میله ها می گذرد
و رویای سرزمینم
آن سوتر از طاقت گلوی مان

دریغا