شعر 
بدون دیدگاه فیل‌ام یاد هندوستان با خال معشوقگانش
سطرها که قالب تهی از دهان می‌شوند
کلمات رج به رج
پیاده‌روها را در شلوارهای عابران پیاده
متر می‌کنند
خاطره‌ها سلول به سلول
بند پاهای‌اند بی پایان بند
دندان عقل‌ات را هی
مبادا چشم در چشم زندانبان شوی
قوقولی قوی نا به گاه و
وحشت ساحل بی‌خیال نیما
سنگ قبرت را بغل در بغل
بیمارستان شبانه روز‌ی‌ست
بمباردمان‌ها هم جلو زده‌اند
عقربه‌های به لکنت افتاده را
گاهی لایه‌ی اوزون سوراخ می‌کند
جمجمه‌ی کشوری را آدم هاش هم داعش هم با خلافتش
گاهی هم صبر که سر می رود از صبرا سرک می‌کشد تا شجاعیه
خیلی هم که اوباما باشی
از شمال تا جنوب
خروس خوان تا شغال خوان
پوتین هایی هست که اندازه‌ی پایت نمی‌شود
منتظر موسا عصایم
رعدی غریو عاشقیت شود
تا بالماسکه‌های عاشقی نکوبند
در هاون عاشق پیشه‌گی
غزه
غضب
غزوه
قاضی
قضاوت
بان کی مون1
وقتی درخت‌های شادی شارون2
روی شانه‌های خسته‌ی مادران فلسطین
برگشته از تشییع شبانه روزی کودکان‌شان
سبز می‌شود
غزه
قضاوت
روی شماره‌های بی‌پایان اجساد شجاعیه
و لبخند‌های با نمک‌ات :
اوبرما3
با چک بی‌برگشت گنبد آهنین‌ات
غزه
جوانه‌های بی‌قرار تاریخ
روی صفحه‌های کودکان دبستان
پی نوشت‌ها:
1.دبیرکل سازمان ملل متحد
2.نخست وزیرسابق اسرائیل
3.اوباما رئیس جمهور امریکا
حدیث اشک‌های بی‌قرارت
وقتی کلمات / در سکوت‌شان
شانه به شانه
بهت می‌زنند
بر گلوی شاعران جهان
آماس می‌کند
روز از تباهی مقاوله نامه ها سرشار است
شب / شانه‌های امیدت
مماس خاک های در به در
ادونیس1 می گفت
((برای گفتن حقیقت
مسیر خویش را تغییر بده ، آماده باش
تا در آتش آن بسوزی))
از صبرا و شتیلا
تا شجاعیه
حرف ها هنوز
در بغض کلمات شاعران
تاب می‌خورد
تنها نیستی عزیز من
آن سوی فریادت
قلب‌های بی دریغ ماست
که زبانه می‌کشد
1.ادونیس شاعر سوری( 1986-1930 )
جرعه‌ای از تیر نوشیدن
و بر لغزش جاده‌ها خرده خرده
خرداد به خرداد عصای معجزه نه
و انگشت‌ها
که بر ترانه‌ی بی‌کرانه چه کرانمند بود
و قول کلمات بر شانه‌های خیابان
صداها را
روی مشام رهگذران تازه می‌کند
و خاطره‌ها هر پنجشنبه
برای صندلی‌های خالی کنار تابستان
جمعه‌ها آزاد می‌شوند
چشمان خندان این همه کلمه
و خاطره‌ها
و سوگ این همه فاصله
قناعت می‌کنیم بی‌تظاهری
حتی حرف‌ها را
و سینه‌ی این همه پیاده رو/ جاده
نسب می‌برد
از کوک پرده‌های انار
انگشت‌های متمرد
و نت‌های گم شده لای قیچی‌ها
کدام قطعه
بر خاموشی‌ی لبان‌مان
بوسه می‌زند
هزار و یک شب فراموشی را
به ارتفاع چکمه‌های سیاه نیست
کلمات
هنگامی که
بر جمجمه‌ی بی‌جان خیابان‌ها
فرود می‌آید
رنگین
تا امتداد میدان‌ها
و مادران
با چادرهای خیس از نگاه‌شان
پشت کلمات
و کودکان
تا شباهت بی‌قراری را
از سر و کول همین حرف‌ها
به قصه های هزار و یک شب
تبدیل کنند
کشتی بی‌دریغ رویاها
بر امواج پنهان
و لبانی یکسر
آویزان بر کلمات
کلماتی یکسر
آویخته از لب‌ها
دهان ماه بود
که گام سکوت را
بر گوش گام‌ها پچپچه می‌کرد
بر لبانم
خطوط حامل
خط باریک نت‌های باران بود
و چشم های بی‌قرار عابران
و گام‌های هنوز
که شور کوچه‌ها را
در اغوای کلمات
بر اندام انگشت‌های بی‌افق می‌ریخت
شب
شیب لکه‌های پرغرور
دهان ماه
1 سطرداخل گیومه از گارسیا لورکا
شعر بدون دیدگاه درخت‌ها شانه به شانه
به رنگ انار بودند
و رگ‌های جاده
از حباب انار می‌ترکید
صداها
و کلمات
می‌رقصیدند
میدان به میدان
نه دمی به عیسایی
نه عصا به موسایی
کوچه‌ها دق می‌کردند
از سکوت سر بارشان
و معصومیت نگاه‌ها
که سطر به سطر
از دل اناری رنگین
فواره می‌زدند
صاعقه‌ها
در دل عقربه‌ها
پا به پا می‌شدند
و ریشه‌ی آوازها
در رویایم
با چراغ خاموش می‌گذشت